Jak wiadomo wynalazek musi być rozwiązaniem technicznym. Obecnie przed UPRP toczy się postępowanie o udzielenie prawa wyłącznego na karty tarota dla niewidomych i niedowidzących, opatrzone napisami w alfabecie Braille’a. Zgłaszająca będąca jednocześnie Twórcą jest świadoma wagi posiadania praw wyłącznych, ponieważ jest już właścicielką prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy zarejestrowany dla towarów i usług klasy 45 klasyfikacji nicejskiej, która obejmuje właśnie usługi wróżbiarskie różnej maści w tym wróżenie z kart Tarota. Należy przy tym podkreślić, że w Polsce zgłoszeń znaków towarowych jest znacznie więcej w porównaniu z wynalazkami. W drodze naszych poszukiwań udało się również odnaleźć kilka wzorów przemysłowych, wśród których znajdują się między innymi tablice do wróżb astrologicznych.

Trudno stwierdzić na ile liberalne są urzędy patentowe w pozostałych krajach, w tym również Europejski Urząd Patentowy. Wydaje się, że najciekawiej prezentują się wynalazki zgłaszane przed USPTO zwłaszcza te z początku XX wieku. Doskonałym przykładem jest tu urządzenie do przepowiadania przyszłości w postaci filiżanki opatrzonej emblematami chińskimi przeznaczone do wróżenia z fusów herbacianych. Dla zainteresowanych podajemy numer patentu amerykańskiego US1729235. Przedmiot wynalazku jest rzeczywiście warty uwagi w kontekście estetyki zdobień.

Ciekawym przykładem również z USPTO jest urządzenie do przepowiadania wyników różnych dyscyplin sportowych, jak również do zakładów sportowych. Dlaczego jest to tak interesujące? Otóż naszym wróżem/wróżką może zostać wybrana gwiazda amerykańska. Inną funkcją urządzenia jest wywróżenie szczęśliwego małżeństwa konkretnej parze i tu również dostępna jest możliwość wyboru celebryty tudzież gwiazdy, jako osoby przepowiadającej tę szczęśliwą przyszłość.
Jak widać inwencja zgłaszających jest niebywała czego dowodem jest również gra w rzutki służąca jednocześnie przepowiadaniu przyszłości, w której konkretnym liczbom przypisane są odpowiednie przepowiednie.

Niektóre wynalazki zgłaszane do USPTO wydają się być rodem z „Księgi Tysiąca i jednej nocy”. Przykładem jest zgłoszenie patentowe US3537709 z 1969r., w którym Twórcy ujawnili urządzenie wróżbiarskie wyglądające mniej więcej tak, jak znana wszystkim lampa Alladyna. Urządzenie to ma specjalny pierścień, na którym wypisane są podstawowe wersje odpowiedzi na zadawane przez użytkownika pytania, odpowiedź sprawdza się spoglądając do wnętrza przez specjalny otwór po zdjęciu osłony. Dodatkowo, aby wzmocnić wrażenie i podsycić emocje urządzenie wyposażone zostało funkcję wytwarzania dymu, który wydobywa się pulsacyjnie z odpowiedniego otworu w obudowie urządzenia. Niestety z tego urządzenia zgodnie z opisem nawet przy intensywnym pocieraniu nie da się uwolnić spełniającego życzenia Dżina.

W wynalazkach dotyczących wróżbiarstwa przoduje Japonia, której mieszkańcy wydają się być dość pragmatyczni. Dość dużą grupę stanowią rozwiązania wspomagane komputerowo, które obejmują metody przepowiadania przyszłości oparte na różnego rodzaju bazach danych. Przykładem jest wynalazek ujawniony w patencie JP6236252, czyli urządzenie, które generuje wróżby, takie jak wróżby małżeńskie, wróżby dotyczące kariery i wróżby osobiste, na podstawie daty urodzenia użytkownika przy użyciu odpowiedniego oprogramowania, które wykonuje obliczenia i przedstawia wynik w postaci zapisu na odpowiednim nośniku lub w pamięci komputera.
Inny nieco nietypowy przykład stanowi sposób przypisywania odpowiedniego zwierzaka domowego konkretnej osobowości człowieka, co wydaje się podejściem bardzo praktycznym. Na ile jednak jest wiarygodne? Tego nie wiadomo.

Twórcy z Japonii poszli również o krok dalej i przedstawiają rozwiązania, które mają na celu połączenie przedmiotów codziennego użytku z funkcją przepowiadania przyszłości. Przykładem są ujawnione w zgłoszeniu JP2007030981 jednorazowe kubki z wróżbą na dnie, wewnętrznej ściance lub pod wieczkiem, która ukazuje się oczom użytkownika w odpowiednim momencie. Jest to zdaniem autora wartość dodana do codziennego picia kawy czy herbaty, które w ten sposób może wzbudzać więcej emocji.

Bardziej zaawansowaną technologią wróżbiarską jest ujawniony w zgłoszeniu JP2004255129 zegar stołowy, który ma również funkcję przepowiadania przyszłości. Nie jest to zwykły zegar, ponieważ całość jest bogato zdobiona i w zależności od potrzeb użytkownika zawiera posąg Kannona, Buddy, Siedmiu Bóstw Szczęścia, Eto lub inny. Cała konstrukcja wyposażona jest w oprogramowanie, które w zależności od wprowadzonych danych i ustawień wyświetla wróżbę na każdy dzień na ekranie ciekłokrystalicznym zamontowanym na talerzu obrotowym. Zdaniem twórcy dzięki codziennej wróżbie można poprawić poziom energii w życiu użytkownika i rozpocząć każdy dzień z większą radością.

Jak wynika z mnogości dokonywanych zgłoszeń, temat wciąż jest potrzebny i przynoszący ludzkości wiele radości i emocji. Widoczna jest tendencja cyfryzacji również tego rodzaju usług. Kto wie czy za kilka lat słynny wróż Maciej nie zostanie zastąpiony swoim cyfrowym odpowiednikiem, znacznie tańszym i wykorzystującym odpowiednie algorytmy uczenia maszynowego do przewidywania przyszłości a tym samym udzielającym bardziej trafnych odpowiedzi na nurtujące nas pytania? Ceną będzie jednak brak aury tajemniczości i dreszczyku emocji towarzyszących zwykle spotkaniom z Sybillami, być może dla niektórych, zbyt wysoką. 😉

Autorkami artykułu są: Patrycja Kowalska i Urszula Gągała

Artykuł Andrzeju, Andrzeju, czy będzie można opatentować sposób wróżenia z fusów? pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

W ostatnich latach, reagując na potrzeby rynku, rosnącą kreatywność twórców oraz (co szczególnie cieszy) rosnącą świadomość konsumentów, zostały wprowadzone nowe rodzaje znaków towarowych tzw. nietradycyjne znaki towarowe, wśród których można wyróżnić znaki:

1) przestrzenne np. zarejestrowany pod numerem R-307660

Są to ujęcia tego samego znaku z różnych stron, wykonane w celu odpowiedniej jego prezentacji.

2) pozycyjne np. zarejestrowany pod numerem R-344384:

Linią ciągłą przedstawiony jest zastrzeżony element, natomiast linią przerywaną obrys towaru dla celów poglądowych. Dzięki temu możemy zobrazować, w którym miejscu  znajduje się przedmiotowy znak towarowy.

3) desenie, na przykład zarejestrowany pod numerem R-328414

To nowy rodzaj znaków towarowych, dzięki któremu jak się wydaje, mogą skończyć się dyskusje czy deseń umieszczony na tkaninie jest znakiem towarowym czy jedynie motywem dekoracyjnym

4) kolory (lub kombinacje kolorów) np. zarejestrowany pod numerem R-271601

5) dźwiękowe np. zarejestrowany pod numerem R-312520

Zapis nutowy, który umożliwia odtworzenie zarejestrowanego znaku dźwiękowego, chroniącego określoną melodię – nie mylmy go ze znakiem graficznym w postaci nut umieszczonych na pięciolinii w określonym porządku.

6) ruchome np. zarejestrowany pod numerem R-340791:

Podobnie jak w przypadku znaku przestrzennego, powyższe cztery przedstawienia graficzne odnoszą się do jednego znaku i są ułożone w chronologicznym porządku przedstawiającym zachodzącą w nim zmianę wskutek ruchu)

7) multimedialne np. zarejestrowany pod numerem R-343856

Są to, najprościej mówiąc, znaki łączące w sobie animację oraz dźwięki, przez co ich stosowanie jest ograniczone możliwością odtwarzania na odpowiednich urządzeniach elektronicznych.

8) holograficzne np. zarejestrowany pod numerem EUTM-018399029

To kolejna grupa znaków, których używanie jest ograniczone przez medium umożliwiające ich odtworzenie. Każdy z nas zetknął się przynajmniej raz w życiu z hologramem i wie, że dostrzeżenie efektu zmiany obrazu jest możliwe tylko kiedy zaczniemy poruszać znakiem, który został naniesiony na powierzchnię odpowiednią techniką – stąd niemożność zaprezentowania pełnych jego możliwości w zwykłym tekście drukowanym.

9) inne, w tym: smakowe, zapachowe i dotykowe.

Wysokie wymagania

Czy wprowadzenie nowych rodzajów znaków towarowych przełożyło się na łatwiejsze uzyskanie prawa ochronnego dla zgłoszonego oznaczenia? Niestety dla Zgłaszających – nie.

Urzędy patentowe, zarówno UPRP jak i EUIPO, nadal stawiają zgłoszeniom znaków surowe wymagania, tak formalne jak i prawne. Co więcej, ponieważ nietradycyjne znaki towarowe są stosunkowo młodym tworem, wydaje się, że eksperci urzędów odpowiedzialnych za ich badanie są w tych przypadkach szczególnie restrykcyjni i ostrożnie przyznają prawa ochronne na fantazyjne pomysły, które są doskonale odróżniane przez swoich docelowych konsumentów, ale jeszcze nie miały zbyt wiele okazji do pojawienia się w orzecznictwie z zakresu własności intelektualnej.

Ponadto, o ile w przypadku znaku dźwiękowego zapis nutowy (i ewentualne dołączenie do niego nagrania na płycie CD) spełnia wymogi formalne stawiane znakom towarowym, to w przypadku znaków smakowych czy zapachowych pierwszą trudnością w rejestracji staje się sposób ich prezentowania zarówno w rejestrze, jak i w toku ich używania dla identyfikacji towarów lub usług.

Istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że losowa osoba spośród przeglądających rejestr znaków w bazie odpowiedniego urzędu zdoła poprawie zinterpretować skomplikowany zapis symboli chemicznych (nawet jeżeli będzie wiedziała czego spodziewać się po zapisie, na przykład „NH₃” lub po takim obrazku:

Dla niewtajemniczonych, odpowiednio: amoniak i aldehyd benzoesowy – zapach migdałowy.)

Z kolei zmysłowe postrzeganie smaku i zapachu jest sprawą bardzo indywidualną i na przykład „smak czekolady” będzie różnie rozumiany przez różne osoby (abstrahując od tego, czy mowa o czekoladzie mlecznej, białej, gorzkiej i o jakim procencie zawartości kakao), tak samo jak „zapach pomarańczy” – który może być bardziej słodki, gorzkawy czy „świeży”. Rozwiązaniem byłoby przechowywanie próbek zastrzeżonych znaków, ale w chwili obecnej wydaje się to być niemożliwe ze względów technicznych – dostępne nośniki próbek zapachowych mają określoną trwałość, a pomieszczenia Urzędu Patentowego określoną kubaturę, która nie powiększy się, jak miejsce na serwerze żeby pomieścić nowe pozycje w rejestrze.

Wracając do znaków dźwiękowych, wydawałoby się, że niemożliwość zapisania dźwięku przy pomocy nut nie dyskwalifikuje dźwięku. Dzięki dobrodziejstwom technologii (zwłaszcza Internetu) możemy odtworzyć znak zapisany w rejestrze w dowolnym miejscu na Ziemi i z dowolnego miejsca na Ziemi, pod warunkiem, że baza danych urzędu została udostępniona użytkownikom zewnętrznym. Niemniej jednak, znak towarowy bez względu na swój rodzaj musi spełnić (poza wymienionymi wcześniej kwestiami formalnymi i technicznymi) także warunki dotyczące swojej dystynktywności.

Przekonała się o tym spółka Ardagh Metal Beverage Holdings GmbH & Co. KG, która złożyła w EUIPO zgłoszenie znaku w postaci dźwięku powstającego przy otwieraniu puszki napoju gazowanego. Sam pomysł brzmi ciekawie, ale należy wziąć pod uwagę dla oznaczania jakich towarów tenże znak miałby zostać użyty. W tym przypadku zgłaszający wymienił pięć klas (6, 29, 30, 32 i 33), co przełożyło się na odmowę rejestracji ze względu na fakt, że tego rodzaju dźwięk w odniesieniu do, między innymi, metalowych pojemników na ciecze, produktów mlecznych, piwa oraz napojów na bazie kawy i kakao, nie spełnia wymogu dystynktywności.

W dziedzinie znaków przestrzennych nawet tak renomowana marka jak Guerlain miała kłopoty z otrzymaniem ochrony dla kształtu podłużnej, stożkowatej i cylindrycznej szminki. Dopiero wyrok Sądu, w którym Zgłaszający stanął naprzeciw Urzędu UE do spraw Własności Intelektualnej, otworzył drogę do rejestracji, stwierdzając nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO oraz potwierdzając, że chociaż wśród szminek znajdują się mniej lub bardziej fantazyjne kształty, nie oznacza to automatycznie, że każdy nowy kształt zaprezentowany samodzielnie będzie natychmiast postrzegany, jako jeden z nich.

Późniejsze zgłoszenie przestrzennego znaku szminki Guerlain otrzymało rejestrację w Unii Europejskiej pod numerem EUTM-018333084.0 Patrząc na powyższe zdjęcia bez kontekstu, trudno powiedzieć, co przedstawia – bardzo oryginalny i ekskluzywny pendrive? A może włącznik do lampy stojącej? Markowe etui na słuchawki? Batonik marcepanowy w białej polewie?

Więcej na ten temat rodzajów znaków towarowych przeczytasz na naszym blogu oraz w artykule Kamili Papiernik >>

Artykuł O znakach niestandardowych słów kilka pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

Już nie tylko naukowcy, ale także szereg firm i przedsiębiorców zajmuje się rozwojem nowych technologii ograniczających emisję dwutlenku węgla i pozwalających na bezpośrednie eliminowanie CO₂ z atmosfery. W obrębie tej grupy można wymienić chociażby firmy takie jak Climeworks, Carbon Engineering (wspierana chociażby przez Billa Gatesa), Global Thermostat (współpracująca z Coca-Cola) i szereg innych.

Oto lista niezwykłych rozwiązań, które być może pomogą uratować naszą planetę:

Rozwiązanie nr 1. Zakop problem w ziemi (dosłownie)

Jednym z podejść do eliminowania CO₂ jest wykorzystanie technologii CCS (ang. carbon capture and storage, tj. sekwestracja CO₂) znanej i rozwijanej od lat, która w uogólnieniu polega na wyłapaniu CO₂ zanim jeszcze trafi do atmosfery, przetransportowaniu i zdeponowaniu np. w głębi ziemi lub przetworzeniu. Technologia ta ma zastosowanie głównie w obszarach, w których dwutlenek węgla wytwarzany jest w dużych ilościach (np. elektrownie), jej stosowanie na szeroką skalę jest ograniczone.

Rozwiązanie nr 2. Złap CO2 w powietrzu i sprzedaj producentowi napojów gazowanych

Zbliżonym podejściem, choć nieco bardziej efektownym jest wyłapywanie CO₂ bezpośrednio z atmosfery. I choć na pierwszy rzut oka wydaje się to mało racjonalne, to pierwsza komercyjna farma wyłapująca CO₂ z atmosfery została oddana do użytku przez Szwajcarską firmę Climeworks w 2017 r. Wyłapany z atmosfery dwutlenek węgla wykorzystywano m.in. do stymulowania wzrostu roślin w szklarniach, a także sprzedawano wytwórcom napojów gazowanych.

Rozwiązanie nr 3. Zbuduj farmę, nasyć wodę, wtłocz pod ziemię

Największym jak dotąd projektem realizowanym przez Climeworks (eliminowanie dwutlenku węgla bezpośrednio z atmosfery) jest „Orca”. Komercyjna farma oddana do użytku w Islandii, w 2021 r. Jej zdolność do pochłaniania CO₂ z atmosfery szacowana jest na 4000 ton rocznie. „Orca” swym wyglądem przypomina metalowe kontenery, które za pomocą odpowiednich wiatraków pompują powietrze do kolektora, którego zadaniem jest wyłapanie CO₂, a tym samym jego „zatężenie”, tak by już w następnym etapie skoncentrowanym dwutlenkiem węgla nasycić wodę i wtłoczyć ją na około 1 km w głąb ziemi. W konsekwencji tego zgromadzony dwutlenek węgla w głębi ziemi ulega zmineralizowaniu, a tym samym przekształceniu w nieszkodliwe dla środowiska węglany. Sama farma dodatkowo zasilana jest energią odnawialną, tj. energią geotermalną pochodzącą z pobliskich źródeł cieplnych.

Climeworks pracuje już nad znacznie większymi projektami (m. in. w Szkocji i USA) zdolnymi do eliminowania bezpośrednio z atmosfery nawet do jednego miliona ton CO₂ rocznie, co odpowiada ilości CO₂ jaka jest pochłaniana przez około 40 milionów drzew.

Elon Musk zaoferował największą w historii nagrodę za najlepszą technologię pozwalającą na usuwanie dwutlenku węgla, a jej wysokość to aż 100 000 000 $. Rywalizacja będzie trwała do 2025 roku. Śledzimy ją uważnie.

Więcej na ten temat przeczytasz na naszym blogu oraz w artykule dr Macieja Stodulskiego >>

Artykuł Innowacyjne rozwiązania na zmniejszenie ilości CO2 w atmosferze pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

„Sprawa została zgłoszona, czekamy na sprawozdanie ze stanu techniki, publikację informacji o zgłoszeniu, a następnie decyzji o udzieleniu patentu.” – mówi Piotr Mierzwiński, rzecznik patentowy w kancelarii JWP Rzecznicy Patentowi, który pro bono zajął się sprawą z ramienia fundacji JWP Pomysł Patent Zysk.

Zapraszamy do poznania 15-letniego wynalazcy. O Filipie, jego zainteresowaniach i kolejnych wynalazkach opowiada jego tata, Bogusław Piękoś.

Czym interesuje się Filip? Co go fascynuje?

Filip interesuje się głównie wszystkim, co związane jest z komputerami, dużo czyta i programuje. Fascynuje go składanie drobnych programowalnych urządzeń. Tak powstał jego wynalazek, postanowił zbudować programowalną klawiaturę dla samego siebie.

Oprócz tego pracuje nad inteligentnym domem. Uwielbia Morgana Freemana. Gry komputerowe lubi jak każdy, ale nie przesadza, gra głównie w teamie z rodzeństwem. To go relaksuje.

Co jest wg Pana najistotniejsze w zgłoszonym do UPRP rozwiązaniu?

Najistotniejsze w zgłoszonym rozwiązaniu jest zastosowanie czujników magnetycznych, jako przełączników w klawiaturze wraz z aktywującym je pointerem, który może mieć różną formę. To może pomóc wielu osobom niepełnosprawnym w pracy z komputerem.

Czy ktoś już korzysta z wynalazku? Jeśli tak, to jakie są jej/jego wrażenia?

Najpierw z programowalnej klawiatury ZHELTA K6 bez czujników magnetycznych skorzystali koledzy z klasy. Bardzo im ułatwia np. granie.

Od niedawna, po wcześniejszym spotkaniu z osobą niepełnosprawną mającą sprawną tylko jedną dłoń w bardzo małym zakresie ruchu, dostosowano pointer do jej chwytu i dołożono podstawkę do klawiatury ZHELTA K46, umożliwiającą jej nachylenie.

Nieopisana radość osoby niepełnosprawnej, to największa zapłata za przekazanie i instalację klawiatury w domu. To niemalże nowy rozdział w życiu takiej osoby. Klawiatura nie służy tylko do pisania, ale do wykonywania najczęstszych czynności. Wszystko dla tej osoby zostało zaprogramowane specjalnie pod jej wymagania.

Takich ludzi zgłasza się więcej, a spotkania z nimi są inspiracją do kolejnych modyfikacji wynalazku.

Czy jest jakieś zainteresowanie wynalazkiem ze strony dużych firm lub instytucji?

Spotykaliśmy się na konferencji z udziałem dyrektorów okolicznych ośrodków dla osób niepełnosprawnych. To daje szersze spojrzenie, pobudza do myślenia, jak im pomóc i otworzyć szerzej okno na świat.

Wielu niepełnosprawnym osobom na świecie proponuje się eutanazję ze względu na ich przypadłości. Jeśli ten wynalazek uratuje życie choć jednej takiej osobie, to będzie to wielkie osiągnięcie… Trzeba tylko do nich dotrzeć. Potrzeba czasu i rozgłosu.

Czy faktycznie nikt na świecie jeszcze tego nie wymyślił?

Wygląda na to, że nie wymyślił. Nikt nie sprzedaje takich klawiatur bezdotykowych.

Podobno była próba przejęcia pomysłu. Jak to wyglądało? Jak została powstrzymana?

Próbowano podpatrzeć, jak działa klawiatura, co jest elementem wykonawczym. Kilku poważnych i zdolnych inżynierów dokładnie wpatrywało się w działającą klawiaturę ZHELTA K6 i nie wymyślili. Zapewne nikt nie przypuszczał, że to takie proste rozwiązanie. Na wszelki wypadek wysłałem pismo z ostrzeżeniem, że to własność intelektualna Filipa.

A jak natrafiliście Państwo na Fundację JWP?

Przez szkołę Filipa ZSTiO w Jarosławiu. Przez Pana dyrektora Adama Tomaszewskiego i Pana profesora Artura Tutkę. Fundacja JWP bierze udział w projekcie edukacyjnym UPRP Własność Intelektualna w Twojej Szkole.

Jakie są Państwa przemyślenia po zapoznaniu się z procedura patentową i pierwszym zgłoszeniu?

Samodzielnie byłoby trudno. To tak jak z wnioskiem do sądu. Musi być specjalista. W Fundacji JWP trafiliśmy na wyjątkowego Pana Piotra Mierzwińskiego. Brak słów, jak Filipowi pomógł. Dopracował każdy szczegół, o każdy dokument pytał i dbał, aby było wszystko.

Czy Filip pracuje nad nowymi projektami?

Oczywiście. Na razie na pierwszym planie są modyfikacje istniejących projektów klawiatur. Kolejne projekty, jak na przykład urządzenie ratujące życie ludzi w górach. Niedługo powstanie prototyp.

Jakie plany edukacyjne ma Filip?

Na razie jego plany nie są bardzo dalekosiężne. Wszystko po kolei. Najpierw chce studiować na Politechnice Rzeszowskiej.

Życzymy Filipowi powodzenia i radości z tworzenia kolejnych rozwiązań, które zmieniają świat!

Artykuł „Radość osoby niepełnosprawnej, to największa zapłata” – wynalazek 15-letniego Filipa Piękosia pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

Najwyższy punkt Kiribati znajduje się na zaledwie 81 m. n. p. m., kraj ten jest jednym z najniżej położonych na świecie. Podnoszący się poziom wód w oceanach, w perspektywie zaledwie 50 lat grozi zatopieniem całego archipelagu, a już dziś mocno komplikuje życie mieszkańcom niżej położonych terenów. Jednym z takich miejsc jest wioska o nazwie Poland, czerpiąca inspirację z kultury i tradycji naszego kraju. Jej mieszkańcy zmagają się z regularnymi podtopieniami oraz dużą ilością odpadów plastikowych znoszonych przez prądy morskie w ich okolice.

Nad globalnym rozwiązaniem problemu zmian klimatycznych i dbałością o środowisko naturalne debatują politycy na wysokich szczeblach władzy, pozostaje mieć nadzieję, że wprowadzane zmiany systemowe pozwolą zdążyć nam na czas ocalić świat takim, jakim go znamy. Natomiast z problemami, które występują lokalnie, tu i teraz, trzeba radzić sobie na różne sposoby. Czasem z pomocą przychodzą ludzie przejawiający inicjatywę, pomysłowość, dobre serca lub posiadający wizje i praktyczne umiejętności techniczne. Taką osobą niewątpliwie jest Agnieszka Witkowska, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, na kierunku Architektura Przestrzeni Kulturowych. Studia ukończyła pracą magisterską pt. „Poland for Poland”.

Praca dyplomowa Agnieszki Witkowskiej to projekt serii obiektów modułowych stojących na palach. Każdy budynek może funkcjonować samodzielnie lub w konfiguracji z innymi. Zgodnie z założeniami wykorzystane do ich konstrukcji będą lokalne, łatwo dostępne oraz tanie materiały, takie jak części palmy kokosowej oraz przypływające drogą oceaniczną plastiki. Najważniejszym modułem jest centrum recyklingu, w którym mieszkańcy będą mogli przetapiać plastik na materiały konstrukcyjne, służące do budowania kolejnych budynków. Nowe domy będą pełnić funkcje mieszkaniowe, zbierania wody deszczowej, a także upraw warzyw i owoców. „Ten projekt to podróż w głąb innej cywilizacji, ale przede wszystkim w głąb samej siebie. Wielki dowód na to, że można być tak blisko, będąc jednocześnie tak daleko. Projekt nie zakończył się w dniu obrony. To przygoda, która dopiero się rozpoczyna. W rozumieniu kultury i architektury przestrzeni kulturowych nie skala jest bowiem najważniejsza, ale bliskość. Bliskość drugiego człowieka, autentycznych emocji i ważnych dla świata problemów.” – mówi Agnieszka Witkowska.

W ramach współpracy z organizacją Saving Kiribati Movement udało się pozyskać ziemię pod budowę obiektów. „Cały czas pracujemy, wiele się dzieje. Obecnie w głównej mierze skupiamy się na pozyskaniu wsparcia finansowego oraz architektonicznego w zakresie opracowania projektu wykonawczego. Zbieramy lokalne materiały Kiribati, takie jak piasek, liście palmy kokosowej, które wysyłamy do Polski. To w Polsce będą robione próbki materiałów budowlanych wykonanych z plastiku oraz palmy kokosowej.” – mówi Agnieszka Witkowska.

Projekt Poland4Poland od strony prawnej wspiera Fundacja JWP Pomysł Patent Zysk. Eksperci przygotowali m.in. umowę licencyjną dotyczącą wykorzystywania oryginalnych fotografii Kiribati przez osoby, które wsparły dotychczas ten projekt. Dodatkowo Fundacja JWP wspiera Panią Agnieszkę Witkowską w bieżącym doradztwie prawnym, przede wszystkim dotyczącym szeroko rozumianych praw własności intelektualnej, które zawsze należy zabezpieczyć z odpowiednim wyprzedzeniem przy tego rodzaju przedsięwzięciach.

Trzymamy kciuki za Polskę po drugiej stronie globu!

Artykuł Najdalej na kuli ziemskiej od Polski leży… Polska! pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

Szacuje się, że życie około 500 mln ludzi oraz około 25% wszystkich gatunków morskich jest w sposób pośredni lub bezpośredni zależne od raf koralowych. Największą rafą koralową na świecie jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, rozciągająca się na przestrzeni około 2300 km, położona u wschodnich wybrzeży Australii Wielka Rafa Koralowa. Jest ona widoczna nawet z kosmosu. Stanowi dom dla setek gatunków koralowców, ryb, mięczaków, kilku gatunków żółwi morskich, a nawet wielorybów i delfinów.

Rafy koralowe poza pełnieniem funkcji naturalnych falochronów, są przedmiotem szeroko pojętej turystyki morskiej – i każdy, kto choć raz spędził chwile nurkując w ich obrębie wie, jak wielkim pięknem emanuje życie toczące się wokół niej. Jednak turystyka morska i rybołówstwo to nie wszystko co oferują rafy koralowe, mnogość organizmów żyjących dookoła niej stanowi doskonały obiekt badań obejmujących poszukiwanie nowych związków chemicznych mogących przyczynić się do rozwoju nowych leków.

Rafy koralowe dotyka szereg zagrożeń i to w dodatku pojawiąjących się z kilku kierunków. Najważniejszymi z zagrożeń są ocieplenie klimatu prowadzące do blaknięcia koralowców oraz zanieczyszczenie i zakwaszenie oceanów. Za zakwaszenie oceanów jest odpowiedzialna rosnąca emisja dwutlenku węgla do atmosfery, który w naturalnym obiegu jest „pochłaniany” przez oceany.

Wyniki szeregu raportów pokazują, że do roku 2050 aż 95% globalnej rafy koralowej zostanie narażona na stres temperaturowy prowadzący do jej blaknięcia. Jest to duży problem, gdyż naturalna regeneracja rafy jest powolnym procesem, a wyniszczone rafy koralowe mniej skutecznie się rozmnażają. Średni roczny przyrost Wielkiej Rafy Koralowej to zaledwie 5–8 mm!

Próby ochrony i regeneracji rafy koralowej obejmują szereg metod, np. wspomaganie rozmnażania, próby modyfikacji w taki sposób by wytworzyć organizmy bardziej odporne na stres temperaturowy, lub np. sztuczne hodowle.

Choć proces regeneracji rafy jest procesem powolnym, to w ostatnim czasie przedstawione zostały interesujące wyniki badań, w których wykorzystano technologie druku 3D do regeneracji rafy koralowej! Naukowcom udało się wytworzyć sztuczny szkielet koralowców na bazie ich naturalnego, co zapewnia szybki wzrost mikrofragmentów koralowców, ponieważ nie jest wymagana budowa szkieletu wapiennego stanowiącego podstawę budowy rafy. W przeciwieństwie do innych podobnych tego typu metod, technologia polega na pasywnej kolonizacji wydrukowanego podłoża tj. połączenia mikrofragmentów koralowców do wydrukowanego szkieletu.

Więcej na ten temat przeczytasz na naszym blogu w artykule Dr Macieja Stodulskiego >>

Artykuł Patenty na ratunek rafie koralowej pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

Fundacja JWP, jako jedyna organizacja non-profit w Polsce, prowadzi szeroką działalność edukacyjną na temat ochrony praw własności intelektualnej dla firm, uczelni, naukowców, studentów oraz uczniów. Autorskie projekty cieszą się wielkim zainteresowaniem.

O pomyśle powołania fundacji opowiada jej fundatorka, mec. Dorota Rzążewska – „Fundacja JWP to jest efekt tego, co grało mi w duszy przez długi czas. Praktykując najpierw jako radca prawny, później robiąc uprawnienia sędziowskie i rzecznikowskie, uświadomiłam sobie, że poziom wiedzy w Polsce o tym, czym są prawa własności intelektualnej i jaką rolę mogą pełnić w przedsiębiorstwach, jest znacząco niższy od poziomu wiedzy w krajach Europy Zachodniej czy w USA. Pomyślałam, że tak długo, jak długo ta wiedza nie dotrze do polskich przedsiębiorców, do instytutów naukowych czy na wyższe uczelnie, tak zmiany w naszym kraju będą następowały bardzo powoli. W momencie, gdy była powoływana do życia fundacja, miałam głębokie poczucie, że to jest już ten czas, w którym ja powinnam zacząć dzielić się z innymi tym czego się nauczyłam. Doszłam do wniosku, że to jest dobra płaszczyzna do tego, żeby dzielić się wiedzą realizując szkolenia i warsztaty dla przedsiębiorców, naukowców, studentów i mediów.  Dlatego fundacja działa i realizuje swoją misję. Na wyższych uczelniach organizujemy  projekt edukacyjny o nazwie „Rzecznicy talentów”, obejmujący cykl praktycznych szkoleń dla studentów i doktorantów wyższych uczelni.  Jakiś czas  temu skierowaliśmy nasze działania także do nauczycieli i uczniów szkół średnich. Jeśli zwiększy się wiedza o ochronie praw własności intelektualnej i zawód rzecznika patentowego, będzie znany już na tym etapie jest szansa, że młodzież będzie bardziej świadomie podchodziła do tych zagadnień i inaczej myślała o swojej przyszłości.”

Zapraszamy do śledzenia profilu Fundacji JWP Pomysł Patent Zysk >>

Artykuł 10 lat Fundacji JWP Pomysł Patent Zysk – infografika pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

Jak wskazują najnowsze doniesienia, popyt na cyfrowe gadżety jest spory, a wartość wielu NFT osiąga zawrotne kwoty. Łączna cena stu MetaBirkins wyniosła prawie 450 tysięcy dolarów. Nic dziwnego, że Hermès – właściciel praw do oryginalnej torebki Birkin – zdecydował się podjąć kroki prawne.

Choć dziś najbliższe idei metaversum są światy internetowych gier komputerowych, takich jak Minecraft, Roblox czy Fortnite, upowszechnienie korzystania z równoległej rzeczywistości nie wydaje się bardzo odległe. W zglobalizowanej gospodarce na co dzień pracujemy z osobami z różnych stron świata, a w związku z pandemią COVID-19 aktywność przeniosła się w dużej mierze do naszych domów. Nie trudno wyobrazić sobie, że wkrótce międzynarodowe firmy założą biura w metaversum, w których spotykać będziemy współpracowników mieszkających na drugim końcu świata. Po pracy będziemy mogli wybrać się w naszym międzynarodowym towarzystwie na drinka, koncert lub wystawę dzieł sztuki NFT.

Tu jednak pojawiają się pierwsze przeszkody. NFT to dobro cyfrowe, zaliczane najczęściej do 9 lub 41 klasy klasyfikacji nicejskiej. Znaki towarowe domu mody Hermès do wyglądu i nazwy torebki Birkin chronione są zaś dla torebek i dóbr skórzanych, należących do klasy 18. W przypadku tak rozpoznawalnej marki prawdopodobnie nie będzie problemem wykazanie renomy znaków, która pozwala zakazać używania podobnych oznaczeń także dla innych towarów i usług. W innych sprawach brak odpowiedniej rejestracji znaku może jednak nastręczyć problemów.

Dobór odpowiedniej strategii ochrony marki to w dzisiejszym świecie konieczność. W związku z szybkim rozwojem technologii, jej opracowanie musi uwzględniać nie tylko aktualne, ale też przyszłe obszary działalności. Konkurencyjność podmiotów na globalnym rynku w coraz większej mierze opierać się będzie na ich innowacyjności. Już dziś warto brać te kwestie pod uwagę i zadbać o optymalną ochronę swoich praw.

Więcej na temat NFT i możliwości egzekucji praw w przestrzeni wirtualnej, przeczytasz na naszym blogu w artykule Karoliny Brzezińskiej >>

Artykuł Przyszłość jest teraz. O naruszeniach znaków towarowych w metaverse pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

„Zależy nam na tym, aby klienci uzyskali w naszej kancelarii wysokiej jakości pomoc prawną w odniesieniu do wszystkich aspektów ochrony praw własności intelektualnej. Aby mieli w nas partnerów, którzy rozumieją ich potrzeby i branżę, dają profesjonalne wsparcie i poczucie bezpieczeństwa. Partnerów, którzy pomagają im rozwijać biznes i skutecznie osiągać wyznaczone cele. (…)

Osiągnięcia naszych klientów i kancelarii są podstawą do dumy. Chroniąc prawa własności intelektualnej, popularyzując wiedzę w tym zakresie i kulturę poszanowania prawa mamy poczucie, że wspólnie z klientami przyczyniamy się do zmiany świata, rozwoju innowacji i technologii. Razem wprawiamy w ruch koło rozwoju, które dzięki sprawnemu działaniu w obszarze ochrony praw własności intelektualnej, napędza postęp.”

– Dorota Rzążewska, wspólniczka zarządzająca kancelarii JWP Rzecznicy Patentowi

Artykuł Sprawki JWP Rzecznicy Patentowi – infografika pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.

A tu na Ziemi, Parlament Europejski ratyfikował umowę stowarzyszeniową z Polską, gdzie rozpoczął się czas transformacji systemowej. W 1992 otwarto tu pierwszą sieć telefonii komórkowej,  restaurację McDonalds, a do telewizji zawitał teleturniej Koło Fortuny. Przemiany gospodarcze przyniosły wolny rynek, uruchamiając energię biznesową milionów Polaków.

W tych warunkach możliwym stało się także otwieranie prywatnych praktyk przez rzeczników patentowych. Jednym z nich był Jan Wierzchoń , rzecznik patentowy specjalizujący się w ochronie wynalazków z dziedziny inżynierii mechanicznej oraz elektrotechniki, który 1 kwietnia 1992 roku powołał do życia jedną z pierwszych w Polsce prywatnych kancelarii patentowych – Jan Wierzchoń & Partnerzy (obecnie JWP Rzecznicy Patentowi). Jego wspólniczką zastała rzecznik patentowy Magdalena Pietrosiuk, zajmującą się ochroną znaków towarowych i wzorów przemysłowych. Kancelaria od początku swojego istnienia świadczyła wszechstronną pomoc z zakresu ochrony własności przemysłowej i intelektualnej. Firma posiadała zezwolenie ówczesnego Ministerstwa Handlu Zagranicznego na reprezentowanie podmiotów zagranicznych, którzy stanowili większość kontrahentów.

Nowopowstała firma zarządzana przez doświadczonych i cenionych pełnomocników od początku swego istnienia cieszyła się dużym uznaniem i zaufaniem klientów. Świadectwem tego są urzędowe rejestry udzielonych patentów w sprawach, w których rzecznicy Kancelarii reprezentowali już wtedy dobrze znane do dziś firmy zagraniczne oraz kilku przedsiębiorców z Polski. Spośród wielu współpracujących z kancelarią podmiotów można wymienić kancelarie Marks & Clerk, Societa Italiana Brevetti, D.A. Casalonga, Ladas & Parry, koncerny Sandoz, Syngenta, Pfizer, Eaton, firmy zajmujące się ochroną praw wyłącznych takie jak CPA oraz polskie podmioty takie jak Gerda czy Biogradex.

Tak początki działania biura Kancelarii wspomina Magdalena Bułas, starszy specjalista ds. ochrony własności przemysłowej w zespole patentów, związana z firmą od ponad 25 lat.

Początki były skromne. Kancelaria mieściła się przez kilka lat w ponad 100-metrowym mieszkaniu w budynku u szczytu ulicy Tamka w Warszawie w sąsiedztwie Złotej Kaczki i Akademii Muzycznej. W miejscu stanowiącym świetną bazę wypadową do zakupów, spacerów i zwiedzania Warszawskiej Starówki z odwiedzającymi nas zagranicznymi klientami. Niedaleko też znajdowały się znakomite cukiernie warszawskie – w jednej zaopatrywaliśmy się w drobne ciasteczka dla gości (wyjadaliśmy potem te ciasteczka z lodówki z dużym ukontentowaniem przez następne dni), a z drugiej przynosiliśmy tzw. „sokoły” (specjalność tego zakładu jeszcze z lat 80. ubiegłego wieku), ciasto włoskie i oczywiście pączki – to już na użytek własny.

Po kilku latach przeprowadziliśmy się do nowego budynku przy ulicy Grzybowskiej z charakterystycznym zegarem na frontowej fasadzie. Zegar ten stał się motywem przewodnim pierwszej strony internetowej kancelarii. Firma tym razem mieściła się w lokalu biurowym, którego elegancki wystrój był dziełem pana Jana Wierzchonia. Oczywiście i tu znaleźliśmy w pobliżu znakomitą cukiernię specjalizującą się w sernikach wiedeńskich i babeczkach waniliowych, a później odkryliśmy źródło niezwykłych rurek z kremem o kilku smakach. W przyjęciu z okazji otwarcia nowego biura uczestniczyła śmietanka „patenciarstwa”.

Kolejna przeprowadzka, na ulicę Żurawią w roku 2007, stanowiła początek większych zmian i przyspieszenia rozwoju Kancelarii, a zwłaszcza znacznego przyrostu zatrudnienia i pojawienia się wyspecjalizowanych działów.

Powróćmy jednak do pierwszych 10 lat Kancelarii – na początku byli tylko Pan Wierzchoń i Pani Pietrosiuk, do których dołączali sukcesywnie nowi pracownicy.

I tak pojawił się Pan Jerzy Wódz, rzecznik patentowy, mechanik, człowiek o wysokiej kulturze i ujmującej galanterii; Pan Tomasz Jabłkowski, rzecznik patentowy, chemik, wzór dobrego wychowania i wcielenie poczucia obowiązku; a po kilku kolejnych latach Pani Zofia Szczepańska, rzecznik patentowy, chemik, uczestniczka i laureatka ogólnopolskich dyktand oraz wielbicielka teatru; Pani Danuta Stefani-Iwanow, rzecznik patentowy, chemik i biotechnolog, osoba bardzo ciepła i życzliwa, zawsze gotowa pomóc; Pani Jolanta Górczak, rzecznik patentowy, chemik, znakomity towarzysz wypraw „w Polskę”; Pani Elżbieta Plewa, rzecznik patentowy, elektronik, osoba o wszechstronnej i praktycznej wiedzy, a także taka, na której można było zawsze polegać.

Wkrótce po powstaniu Kancelarii jednoosobowa lecz wszechstronna i niezwykle skrupulatna obsada asystencko-recepcyjna w osobie Pani Barbary Głuszko musiała zostać powiększona i trafiło na mnie czyli Magdę Bułas. Nazywano nas czasem „Basiami”. Miałyśmy za zadanie obsługiwać centralę telefoniczną, przesyłki, zaopatrzenie biura, zapewniać asystę dla rzeczników oraz wsparcie tłumaczeniowe zarówno w odniesieniu do dokumentów, jak i podczas wizyt klientów zagranicznych. Pojawiła się potrzeba asysty w odniesieniu do znaków towarowych i ochrony i tu również pojawiały się nowe osoby, jednak zatrudnienie w tym przypadku ustabilizowało się później. Po pewnym czasie do zespołu znakowego dołączyła Pani Joanna Janoszek, rzecznik patentowy (obecnie wspólnik), która swoje obserwacje z okresu rozwijania się kancelarii znakomicie wykorzystała do budowania w roku 2007 zespołu filii wrocławskiej i efektywnego nim zarządzania. W zespole znaków pracowała także Pani Iwona Czaplicka, miłośniczka dobrej kawy i poznawania świata, która jeszcze do niedawna zajmowała się sprawami ochrony praw w naszej firmie.

Oczywiście sprawy finansowe dynamicznie rozwijającej się, małej z początku kancelarii również wymagały uporządkowania. Dlatego też pojawiła się na dość wczesnym etapie istnienia Kancelarii Pani Hanna Łaszczych, czyli człowiek-legenda, powierniczka wielu sekretów, doradca osobisty w sprawach sercowych, pocieszycielka, zawsze pozytywnie nastawiona do nas i „Ciocia Hania” dla wielu spośród naszych dzieci czy wnuków.

Od samego początku istnienia Kancelarii polegaliśmy nie tylko na własnej pamięci, ale też na systemowym zapisie i monitoringu terminów urzędowych, dzięki autorskiemu programowi zbudowanemu specjalnie dla naszej Kancelarii. Program pracował pod DOS-em, podobnie jak pierwsze edytory tekstu, np. TEX, ale też nadal niezawodnie spełniał swoje zadanie, gdy przeszliśmy na Windows 3.11, a potem na Windows 98 i na MS Word.

Najważniejsze pliki już wtedy były zapisywane i przechowywane, co stanowiło pewne wyzwanie ze względu na techniczne ograniczenie nazw do 8 znaków (tak, tak, tylko 8 znaków w nazwie) i oczywiście niewielką pojemność nośników. Kto dziś je jeszcze pamięta?

Gdy tylko pojawiły się programy antywirusowe, Kancelaria zabezpieczyła swoje zasoby cyfrowe, a w czasach gdy dostęp do Internetu i poczty elektronicznej nie był powszechny, co miesiąc na dyskietce otrzymywaliśmy aktualizację bazy danych Urzędu Patentowego.

Wtedy też głównym środkiem komunikacji był faks – narzędzie bardzo efektywne w tamtych czasach, jednakże czasem niewdzięczne dla operatora. Wciąganie i gniecenie kartek, błędy transmisji – to niektóre spośród dolegliwości towarzyszących nierzadko długiemu „wiszeniu” nad maszyną i wysyłaniu kilkudziesięciostronicowych wiadomości. Z telefonem/faksem wiąże się kilka barwnych wspomnień:

Przede wszystkim faks działał lepiej, gdy były przy nim co najmniej dwie osoby (pracował poprawnie ze strachu) oraz gdy był „zagadywany” (odwracało to jego uwagę od pomysłów na złośliwe usterki).

Kiedyś, gdy zbliżał się termin ostateczny odpowiedzi na pismo urzędowe, klient, szwajcarski koncern farmaceutyczny, uporczywie nie przysyłał instrukcji. Zadzwoniłam więc, wyłuszczyłam problem i usłyszałam: „To jest ogromna firma, mamy swoje procedury, ten faks zostanie przekazany osobie odpowiedzialnej dopiero za kilka dni!”

Inna sytuacja, również bliski termin, tym razem jednoosobowa kancelaria zagraniczna. Wybieram numer faksu i zamiast sygnału zaproszenia do transmisji słyszę podniesienie słuchawki, szelest pościeli i mocno zaspane „Yes?”

Próba nadania innego faksu do domu Klienta i prośba odbiorcy: „Czy może Pani zadzwonić jeszcze raz? A ja pobiegnę na dół i nie będę podnosić słuchawki, tylko włączę faks.”

Biegaliśmy też wtedy na Pocztę Główną z przesyłkami, a biegała głównie Pani Hania, która miała takie specyficzne szczęście, że ulewy zdarzały się zawsze po jej wyjściu, a nie po jej powrocie. Nieraz wracała przemoknięta i na kaloryferach suszyły się jej buty, sweterki, żakiety.

Ważnym miejscem, jak w każdym biurze, była kuchnia, ze źródłem świeżej kawy, wody i pożywienia, pełniąca również rolę forum dyskusyjnego. No i oczywiście były na Tamce balkony, a na Grzybowskiej korytarz przy schodach, gdzie miłośnicy aromatów tytoniowych wymieniali uwagi o bardzo szerokim zakresie tematycznym, w grupach i podgrupach. Pamiętam, że nawet odnajdującemu nas czasem w takich miejscach Szefowi zdarzało się zatrzymać tam na chwilę, by włączyć się do omawianego tematu lub porozmawiać o sprawach Kancelarii.

Produkowaliśmy wtedy olbrzymie ilości dokumentów. Takie były wymogi urzędowe i archiwizacyjne. Nowe zgłoszenia wynalazków trzeba było składać do Urzędu w 3 kopiach, do tego 1 kopia do akt i 1 lub 2 dla Klienta. A jeżeli zgłoszenie miało 30 albo 500 stron? Góra papieru. Kopiowanie dokumentów było wtedy znacznie tańsze niż drukowanie, dlatego wypracowaliśmy niezwykłą biegłość – na przykład umiejętność błyskawicznej wymiany arkuszy na płycie kopiarki. Przy kopiarce, przy kopiarce… odbywały się różne ważne i mniej ważne rozmowy.

Potem pojawiła się poczta elektroniczna, drukarki dwustronne a przede wszystkim tańsze eksploatacyjnie i życie stało się prostsze, a jednocześnie już nie tak barwne, a może barwne w inny sposób?

Artykuł Barwne początki JWP – kopiarka, fax, stary zegar i ciasteczka… pochodzi z serwisu 30-lecie JWP.